Category: Short Story


Resuscitation


Was it right over left or the other way around? He clutched one hand with the other over the unmoving chest— it doesn’t matter, just pump the shit out of it.

One, two, three, four… he should have paid more attention, but there’s no use arguing with himself about it now. Man, if this worked, he’d be a hero. If it didn’t—

Two days ago, in the toilet, he was just imagining this exact same scenario. If he did die, would he feel anything? Maybe regret. Maybe frustration that he didn’t feel the feelings one does in the situation. Definitely guilt.

Has he succeeded in completely numbing himself? Does that make him a terrible person? Less human? But, he shed a tear with that slightly forgettable advert, out of the blue. Why don’t the feelings ever come at the exact moment they’re supposed to?

He checks for a pulse, pinches his nails to check for circulation. Was it appropriate to say “hey, hey, are you okay?” It just seemed awkward.

How long has he been unconscious anyway? Not so he can gauge the chances of resuscitation but because he wanted to make sure it was acceptable to stop trying.

What went on in his mind was not a feeling of sadness, or fear, or helplessness. It was a familiar non-feeling. It was an awareness that something was absent- a something that did not leave a hole, but would have made the moment richer, or more important.

It was this awareness that kept him within bounds. That kept him from crossing over into the region of social disorder.

He went through the motions automatically. He didn’t realize that there was a faint beating where his fingertips touched his wrists and the color on his lips moved from purple to blush.

Then suddenly- he gasped for air, then coughing and then tears. His hands clutched him and he held out his arms, cradling him as he should.

“I thought I had lost you.”

“I felt my life passing before me.”

“I wouldn’t know what to do if you didn’t come to.”

“But I did. I’m here now. I love you.”

“Sure.”

Advertisements

Phase 3


“Sa Phase 3”
“Special na?”

Tumango si Sid sabay sakay ng tricycle, aabutin na siya ng umaga kung maghihintay pa siya ng kasabay na Phase 3 din. Lecheng long call kasi yan, OT ng 30minutes, may coaching pa kay TL. Quarter to three na.

Kung malaki lang ang kita sa pagsusulat di na sana siya magtitiis sa pakikinig sa sangkatutak na mura ng mga bobong kanong hindi marunong gumamit ng internet.

All in a days work. Mabuti na lang at may natirang beer sa ref. Bakit ba kasi ang layo pa ng Phase 3? Naglabas si Sid ng Marlboro Green mula sa sling bag niya at nagsindi, well, sinubukan niya. Pero wala pala siyang talent magsindi ng yosi against the wind. Hayup, yosi na nga lang ang kunswelo niya hindi pa maibigay. Malayo pa ang Phase 3, matagal pa ang hihintayin bago makapagsindi ng yosi.

Nangangawit na ang mga labi ni Sid sa pag-ipit sa sigarilyo habang hawak ang lighter sa kanang kamay. Naghihintay ng tiyempong bumagal nang kaunti ang takbo ng tricycle.

May kulang sa tricycle na ito– black light… at pinoy rap na dumadagundong. Pati yung nakasabit na “God Bless Our Trip”. Sa halip isang malaking rearview mirror ang nasa harapan niya–yung convex. Sa ilaw ng mga posteng nadadaanan nila, kitang kita ni Sid ang namamaga niyang mga mata.

“Hay, kung sana love life ang sanhi ng mga eyebags na’to. E di worth it.”
“Ha?”, sigaw ng tricycle driver.
“Hmm?”

Bumagal nang bahagya ang takbo ng tricycle.

“Kaliwa?”
“Ha? Hindi.”

Sa wakas nasindihan din ni Sid ang yosing nakababad sa labi niya. Magandang excuse para itago ang pagkapahiya.

“Akala ko kasi ako kausap mo e.”
“Ah, hindi.”

Tiningnan ni Sid ang driver sa side mirror ng motor. Nakangiti ito sa kanya. Naramdaman ni Sid na uminit ang mga pisngi niya.

“Call center ka?”
Tumango si Sid.
“Ganitong oras ka lagi umuuwi?”
Tumango si Sid ulit kahit hindi yun totoo. Nakakapagod magpaliwanag sa umaandar na tricycle.

Tiningnan muli ni Sid ang mukha ng driver sa salamin at naisip niyang hindi bagay sa binatang ito ang trabaho niya. Napangiti si Sid sa sarili sabay hithit ng sigarilyo. Hmm, something in common. Nakangiti rin ang binata sa salamin.

“Kanan diyan…
“Sa tabi na lang.” Nag-abot si Sid ng singkwenta pesos at naghanda nang bumaba.

Dumukot sa bulsa ang binatang driver. Sa kabila. Dumukot siya sa beltbag na nakasabit sa manubela ng motor. Walang barya.

“Boss, wala ka bang trenta? Buo rin pala natira. Pagarahe na kasi ako e.”

Dami namang paliwanag nito. Naisip ni Sid na baka dinudugas siya ng driver. “Sayang, pogi ka pa naman. Di bagay sayo maging manggagantso,” bulong ni Sid sa sarili. Napangiti na naman siya. At nahuli siya ng driver sa salamin. Ngumiti din ito.

“Sige, saka mo na lang ako bayaran.” Inabot ng driver ang singkwenta kay Sid.
“Nye, parang magkikita pa tayo.”
“Bakit lilipat ka na ba?”
“Engot, siyempre di ko naman alam kung kelan tayo mag-aabot.”
“Ano?”
“Sabi ko, alangan namang hintayin mo ako bukas.”
“Hahaha. Anong tinawag mo sa’kin?”
“Engot?”
“Hahahahaha.”
“Abnormal…”
“Hahahahaha. Palabiro ka pala.
“Sige na. Nakaboundary naman na ko.”

Naasiwa si Sid sa nangyayari, hindi siya sanay na nakakalibre.

“Sige kuya, keep the change.”
“Nako, hindi na. Sige na, magkikita pa naman tayo.” Kinuha ng driver ang kamay ni Sid at nilagay dito ang pera.
“Hala, nako kuya ha, hinahawakan mo na ko.”
“Hahaha. Kanina mo pa nga ako tinitingnan sa side mirror, e.”

Napahiya na naman si Sid. Pinitik niya ang yosi at lumabas ng tricycle. Iniwan niya ang singkwenta pesos sa upuan ng tricycle at naglakad papunta sa gate. Agad niya itong binuksan at pumasok. Kinapa niya sa loob ng sling bag ang susi ng bahay.

“Uy! Uy, binibiro lang kita ha.” Bumaba ang driver sa tricycle at pumunta sa gate.

“Hmpf, alam ko. Nako kuya, hindi mo ako madadaan sa ganyan. Hindi ako naghahanap ng callboy.”
“Ha? Uy hindi ako pumapatol sa bakla no.”
“Ewan ko lang ha. Puwes hindi rin ako pumapatol sa lalaki.”
“Ha? Sorry, hindi ka ba bakla? My bad…”

“My bad?” Hindi nga yata tricycle driver ito. Baka nautusan lang. Baka siya talaga yung anak nung operator. Baka tricycle lang yun ng kaibigan niya. Nagswimming ang utak ni Sid sa dami ng posibilidad.

Nahanap din ni Sid ang susi. Binuksan niya ang pinto ng bahay at binuksan ang ilaw ng sala.

“Akala ko kasi bakla ka. Pasensya na ha.” Malakas na sambit ng driver mula sa gate.
“Bakla talaga ko kuya. Di lang ako pumapatol sa hindi rin bakla… o sige na.” Nilapag ni Sid ang gamit sa sofa at lumabas muli upang isara ang gate.

“Ikaw lang mag-isa?”
“Oy, kuya, kung may binabalak ka wag mo nang ituloy. Bakla ako pero marunong ako manapak.” Hawak na ni Sid ang tarangkahan.
“Ha? Anong balak? Nakikipag-usap lang naman ako. Ang sungit naman nito.”
“Ewan. Hindi naman tayo close.” Sinarado niya ang gate at pumasok na sa bahay.

Nagpalit ng tsinelas si Sid at nagpunta sa kusina. Binuksan niya ang ref. Tubig. Tubig. Isang itlog na natira mula sa binili niya nung nakaraang linggo. At apat na SanMig light. Sinarado niya ang ref at nagtungo sa sala para kunin ang notebook na palagi niyang dala sa bag. Binasa ni Sid ang mga naisulat niya kanina habang nagyoyosi break. Ang cheesy, ang corny. Ang juvenile.

Ilang minuto na, hindi pa rin naririnig ni Sid na umalis ang tricycle. Sa normal na pagkakataon, maaalarma siya. Ikakandado niya ang pintuan ng bahay at magpapatay ng ilaw. Pero iba ang isang ‘to. Bukod sa masyado siyang cute para maging tricycle driver, mukhang interesado rin siyang makipagkilala. Nag-alinlangan si Sid nang kaunti pero agad rin siyang kumuha ng sigarilyo at lighter at lumabas sa may gate. Naroon pa nga ang tricycle at ang driver nito. Mukhang naghihintay.

“Nasiraan ka ba?”
“Ha? Hindi.”
“E bakit dito ka nakaparada, hindi naman ‘to parking lot?”
“E ayaw ko pang umalis e. Bawal ba? Wala namang tao dito sa kalsada.”
“Akala ko ba gagarahe ka na?”
“Naalala mo yun?”
“Ewan.”
“Haha, pikon ka pala no? Saka ang lakas mo magyosi. Alam mo bang hindi maganda yan?”
“Makialam ba? Bakit hindi ka ba nagyoyosi?”
“Nagyoyosi, ano bang niyoyosi mo?”
“Green.”
“Penge naman.”
“Hala, tambay?”
“Kusa ka namang lumabas a. Nananahimik ako dito e.”

Hinagis ni Sid ang kaha ng sigarilyo sa driver. “Ibalik mo sa akin yan ha.”

“Isa lang. Damot.” Lumapit ang driver sa gate upang makisindi. Sabay abot ng kaha ng sigarilyo. Sinindihan ni Sid ang yosi habang subo ito ng driver. Naalala ni Sid ang nabanggit sa kanya ng isang kaibigan dati, kapag nakikisindi ka ng sigarilyo, dapat tinitingnan mo sa mata ang taong nagsindi nito para sa iyo. Smoking etiquette. Naibuga na ng driver ang usok ng una niyang hithit, hawak pa rin ni Sid ang lighter na nakasindi.

“Uy. Masusunog ka na.” Hinipan ng driver ang apoy ng lighter. Muntik nang dumapo ang labi nito sa kamay ni Sid.

“Parang lumulutang utak mo palagi no?”
“Ha? Hindi, hobby ko lang talaga mag-isip.”
“Ah… Andy.”
“Ha?”
“Sabi ko ako si Andy. You are?”
“Ah, Sid.” Nagkamay ang dalawa sa pagitan ng mga grills ng gate.
“Nice to meet you Sid.”
“Likewise.” Nagkakamay pa rin ang dalawa.
“Uy, nagpapahawak na siya.”
“Leche.” Agad bumitaw si Sid at naramdaman na namang namumula ang kanyang mga pisngi.
“Nakakatuwa ka naman. Parang ang sweet mo.”
“Nako ewan ko ha. Malandi ka.” Sinagot ito ni Andy ng makulit na ngiti. Kanina, pogi lang si Andy, pero gumagwapo pala siya kapag nakangiti.

Mahaba at medyo kumukulot pataas ang eyelashes niya. Parang medyo Bumbayin. Pero hindi yung Bumbay na may turban na nagpapautang. Yung Bumbay na malinis tingnan: mukhang artista, parang yung bida sa Heroes, hindi maitim pero hindi rin maputi. Parang caramel yung balat. Caramel, tapos yung pilikmata parang sa camel.
Mahaba ang pilikmata ng camel para hindi siya mapuwing pag may sandstorm sa disyerto. Totoo yun, napanood ni Sid sa Animal Planet. At yung humps ng camel nadedeflate kapag gutom na siya.

Nakakadiri yung itsura ng deflated na hump ng camel, parang… hindi scrotum. Well, parang scrotum pero upside down, so mas mukhang malungkot.

Kaya dapat hindi ginugutom o inuuhaw ang camel. Para laging masaya yung humps niya. Pero minsan lang naman required kumain ang camel. Di naman yun parang baka na araw-araw mong kailangan pakainin ng feeds.

Parang nabasa rin ni Sid dati na ang mga tao, pag three weeks nang di kumakain mamamatay na. Tapos pag three days hindi uminom ng tubig mamamatay din. Tapos three minutes na hindi huminga… kakapusin.

Naku, hindi pala ako marunong mag-CPR saka mouth to mouth resuscitation–

“Uy, lumulutang ka na naman.” Hirit ni Andy sabay wasiwas ng kamay sa mukha ni Sid.
“Gusto mong uminom?”
“Tubig?”
“Pwede, meron din akong Light. Tira nung nakaraan.”
“Ayos lang ba?”
“Aalukin ba kita kung hindi? Binuksan ni Sid ang gate at pinatuloy si Andy sa kanyang bahay.

“Pasensya na medyo makalat.” paumanhin ni Sid habang pinapark ang yosi sa ashtray sa lamesa.
“Oo nga.”
Natigilan si Sid, pinandilatan niya ng mata ang hirit na ‘yon ng bago niyang kakilala.
“Haha, loko lang. Ayos lang yun ‘no.”
“O, wag kang maghubad ng tsinelas, ano ka ba? Hindi ako nagwawalis,” sabi ni Sid habang papunta sa kusina para kumuha ng inumin.
“Malinis naman e. Paupo ha.”
“Bahala ka sa buhay mo. Uy, gusto mo ba ng tubig o beer na agad?”
“Ikaw.”
“Ano?” Sumilip si Sid mula sa kusina, hindi dapat iniiwan mag-isa ang bisita. Lalo kapag hindi mo pa kakilala. Mahirap na. Madaling hinanap ni Sid ang bottle opener sa drawer at nagdala ng dalawang bote ng beer. Hindi niya na binuksan.
“Sabi ko, ikaw na bahala.” Pinagmamasdan ni Andy ang notebook na nakalapag sa coffee table. Pinark niya rin ang yosi sa ashtray at umayos ng kaunti sa sofa. Nakaderecho ang upo niya, mga arm’s length ang layo mula sa nakatiwangwang na sling bag ni Sid. Parang naghihintay sa labas ng Guidance Office.
“Ano’ng tinitingnan mo?”
“Sa’yo ‘to?” Dinampot ni Andy ang notebook.
Agad nilapag ni Sid ang mga dala sa lamesa. “‘Wag mong bubuksan!” Hinablot ni Sid ang notebook mula kay Andy.
“Nagtatanong lang… ano ba’ng laman niyan? Diary?”
“Ang dami mong tanong. Buksan mo na lang yung bote.”
“Nagyeyelo pa ‘to a.”
“Gusto mo upuan ko?” Sarcastic na sagot ni Sid.
“Hahaha… ano ‘to itlog?”
Natigilan ang dalawa. Nagkatinginan, at sabay na humagalpak sa tawa.

“Ang baboy mo.”
“O bakit? Inuupuan naman talaga yung itlog para mainitan a.” Nagpipigil ng tawa si Andy. Namumula ang mga pisngi niya.

Lord, sana hindi siya serial killer.

“Ewan.”
“Lagi mainit ulo mo?”
“Huh? Di naman mainit ulo ko a.”
“Di mainit pero ang taas ng boses mo. O eto na beer niyo, sir–este — ma’am.”
“Nako wag na wag mo kong tatawaging ma’am. Masaya ko sa pagiging bakla ‘no. Ayaw ko magpaka-girl.”
“Galit ka na naman?”
“E gusto ko lang linawin na hindi ako tulad ng ibang bakla pinapatulan mo. Wala akong mga illusions. Kaya nga bakla din ang hinahanap ko.”
“Bakit mo naman naisip na pumapatol ako sa bakla?”
“E nagpapa-cute ka nga sa’kin, ‘no.”
“Nagpapabola ka naman.”
“Bakit? Sinabi ko bang nagwo-work?”
Napangiti na naman si Andy, “uy, di ako pumapatol sa bakla, ‘no.”
“Style mo…” Tingnan natin kung hindi magbago ang stand mo sa issue na ‘yan. “O sige nga, kung hindi ka talaga pumapatol sa bakla, bakit ka nandito? Bakit ka umiinom ng beer ng bakla? Umuupo sa sofa ng bakla? Nakikipag-usap sa bakla?”
“Bakit, patol na ba ‘yun sa’yo? Saka, ang dami-dami kong nakikitang bakla diyan sa pilahan, no. Siyempre masasanay din ako.”
“So, sumasama ka rin sa kanila?”
“Hindi. Bakit naman ako sasama?”
“E bakit naghihintay ka sa labas ng gate ko?”
“Wala lang.”
Bet yata ako nitong si kuya Trike. “Hmpf, and dami mong press release. Paabot naman ng bag.”
Inayos ni Andy ang takip ng bag ni Sid at iniabot ito sa kanya.

“Urong ka naman konti, pwede naman akong umupo di ba?” Step one. Nilagay ni Sid ang bag sa kanan niya, kaya’t napapagitnaan siya nito at ni Andy sa kabilang side. Inilapit niya ang sarili kay Andy at huminga ng malalim. Sinusubukan ni Sid na maamoy si Andy. Isang technique na namaster habang naglalakad sa mall ‘pag may nakakasalubong siyang cute.

Umurong si Andy hanggang sa dulo ng sofa, binibigyan ng space si Sid.

“Hindi ka mabaho, ha.”
“Inaamoy mo ‘ko? Pawis na ko e.”
“Hindi ka nga mabaho. Anong pabango mo?”
“Hindi ako nagpapabango.”
“Nagdedeodorant ka naman?”
“Ha? Ano bang tanong ‘yan?”
“Wala, ang weird lang kasi hindi ka amoy tricycle driver.”
“Hahahahaha, bakit ano ba’ng amoy ng tricycle driver?”
“Ewan, amoy motor oil? Malay ko.” Sinundot ni Sid ang tagiliran ni Andy.
“Uy, ano ba?” Lumipat si Andy sa upuan sa kaliwa ng sofa.
Step two.
“Inaamoy mo lahat ng nagpupunta sa bahay mo?”
“Hindi,” mariing sagot ni Sid
“E bakit mo ko inaamoy?”
“Huh? Hello, naamoy lang kita. Accident yun no. Feeling ka masyado.”
“Whooo, siguro marami kang dinadala dito ‘no?”
“Hoy, judgmental ka. At ano namang paki mo? Naiinggit ka?”
“Hmp, naiinggit? Bakit naman ako maiinggit?” Uminom si Andy ng beer.
Denial. Step three.

“Shit, nakalimutan kong may yosi pala ko. Naubos tuloy,” lumagok ng beer si Sid.
“Ayan, kung anu-ano kasi iniisip mo.” Hinithit ni Andy ang yosi niya at pinatay ito sa ashtray.
Hindi nilalapag ni Sid ang bote ng beer, instead pinaglalaruan niya ito at hinimas-himas. Nabasa ni Sid ang move na ‘to sa Cosmo’s 10 Subtle Ways to Get a Man’s Attention.
“Nababasa ka na.”
“Ha?!” Biglang tumingin si Sid sa pundiyo ng pantalon niya. Sa may kaliwang hita, may bakas ng tubig na tumutulo mula sa gilid ng malamig na bote.
“Tumutulo yung beer mo.”
“Ang dami mong napapansin.” Akalain mong totoo pala yung sinasabi sa magazine? At dahil diyan, step four. Nilapag ni Sid ang bote sa lamesa at pinunas ang mga kamay sa pantalon.
“Ewan, observant lang siguro talaga ako.”
“Observant?” Isang unexpected expression na naman ang narinig ni Sid. Something’s fishy here.

“Sa inyo ba yung tricycle na minamaneho niyo?” Simula na ng interview.
“Hindi. Hinihiram ko lang yan.”
“Ah, matagal ka nang nagtatricycle?”
“Mga two years. Pero hindi palagi.”
“Bakit ngayon lang kita nakita?”
“E kakabalik ko lang.”
“Bakit san ka nagpunta?”
“Secret. Teka, bakit sunud-sunod yung tanong mo?”
“Wala, talk show host ako e.”
“Weh, di nga.”
“Sagutin mo na lang. Bahay ko naman ‘to a.”
“Ang yabang. E di aalis na ko,” tumayo si Andy mula sa upuan. Hinawakan siya ni Sid sa braso, pinipigilang umalis.
“Alam mo ang OA mo. Hindi ka cute, pwede? Umupo ka lang diyan. May beer ka pa.” Umupo si Andy at kinuha ang bote gamit ang kabilang kamay.
“Uuuy, nagpapahawak na siya. Step five!” tukso ni Sid.
“Gumaganti ka ha. Ano’ng step five?” Binawi ni Andy ang braso niya.
“Wala, may naalala lang ako.”
“Ano ‘yun?”
“Basta, hindi ka naman makakarelate.”
“Malay mo…”
“Basta, wag ka nang magulo. Ako yung host. Guest ka lang.”
“Ayos ka a.”
“Sandali, bakit mo ba ko hinihintay sa labas?”
“Ha? Ikaw kaya lumabas.”
“E bakit ka sumama dito sa loob?”
“E inaya mo ko e.”
“Kaya nga… haaay, ang pilosopo mo naman.”
“Ganun talaga.”
“Alam mo ihahampas ko sa’yo ‘tong bote ko.”
“Sayang may laman pa.”
“Wala akong pakialam.”
“O sige, i-straight mo ‘yan tapos sasagutin ko.”

May lawa na ng tubig sa lamesa ni Sid. Dinampot niya ang bote, mga lampas kalahati pa. Binottoms-up niya ang laman nito. Hindi na masyadong malamig. Tumutulo ang beer sa gilid ng pisngi niya. Pero hindi niya binaba ang bote hanggang sa bula na lang ang matira sa loob nito. Nakakadiri ang lasa ng beer foam. Parang ipis na napisa. Napangiwi si Sid. Pilit na pinipigil maduwal sa pakla ng beer.

“O ayan.” Lumunok ng laway si Sid para mapawi ang lasa. “Game, magpaliwanag ka na.”
“Natutuwa kasi ako sa itsura mo kanina.”
“Ha? Bakit?”
“Wala, parang wala kang problema.”
“E bakit naman ako–”
“Sandali, nagpapaliwanag ako,” sabat ni Andy. “Pero nung tiningnan ko yung mukha mo sa salamin, parang may nakita ako.”
“Multo?”
“Hindi. Ano ka ba? Hindi mo matiis na hindi magpatawa ‘no?”
Natigilan si Sid. “Hmp, o siya, anong nakita mo?”
“Parang malungkot ka pala.”
Step close.

Nagsindi pa ng yosi si Sid. At nag-offer kay Andy na kumuha rin ng isa.
“Ubusin na natin yung beer. Wala namang ibang iinom nun.” Tumayo na si Sid at nagpunta sa kusina.

Mabagal na ang lakad ni Sid pabalik sa sala nung ikalawang beses na magdala siya ng inumin. Iniisip niyang mabuti ang sinabi ni Andy. Mukha na pala siyang malungkot. Kailangan niya na ng eye gel.

“Namamaga na ba yung mata ko?” Tanong ni Sid habang binubuksan ang mga bote.
“Medyo. Parang lalo kang sumisingkit. Chinese ka ba?”
“Hmmm, sana. Pero hindi. Chinita lang talaga ako.”
“Chinita talaga ha.” Uminom si Andy mula sa boteng inabot ni Sid.
“Lagi akong tinatanong kung may lahi ako. Ewan. Dapat talaga naging Chinese na lang ako e.” Uminom si Sid ng beer. Hindi gaanong mapakla ito kasi tama lang ang lamig.
“Iba kasi yung features mo e. Para kang ano–”
“O ano na naman?”
“Para kang panda.”
“Leche. Puro ka kalokohan. Pero ang cute ng mga Panda ‘no? Sila lang yata yung hayop na cute ‘pag pinanganak at cute pa rin ‘pag tumanda.”
“Haha, kung anu-anong naiisip mo ‘no?”
“E sayang naman yung utak ko kung ipapalaman ko lang sa ulo ko diba?”
“Loko-loko ka talaga. Nakakaaliw kang kausap.”
“Lahat naman ng tao ganyan ang sinasabi. Mukha lang akong clown pero matalino talaga ko.”
“Matalino ka naman talaga e. Halata naman yun.”
“Asus, bolero.” Inom si Sid ng beer.
“O, tingnan mo ‘to. Pag kinokontra ka ayaw mo. Ngayon sumasang-ayon ako, ayaw mo pa rin.” si Andy naman.
“Gusto mo bang makita yung notebook ko?”
“Oo nga, ano bang laman niyan?”
“Wala, basura. Mga kung anu-ano lang.”

Tinabihan ni Andy si Sid sa sofa at binuklat nila ang notebook. Inabot ni Sid sa kanya ang notebook at hinayaan siyang basahin ito.

Maraming mga nakasulat sa mga pahina. May simula ng kuwento. Mga maiikling tula. Mga stanzang ginurihan ng sulat ng ballpen. Mga maliliit na drowing ng mata, isda, at kung anu-ano pa.

Nakadungaw si Sid sa ibabaw ng balikat ni Andy. Tinitingnan niya ang batok, likod, balikat, braso, at mga daliri nito.

“Alam mo, tama ako,” biglang sabi ni Andy. Nahuli ni Sid ang sarili at biglang umayos ng pagkakaupo. “Yung mga sinusulat mo, bakit kung hindi tapos, maraming bura? Tapos yung mga natatapos mo naman, lagi tungkol sa malungkot.”
“E nakocornihan ako sa gawa ko minsan e. Ayaw ko kasi nung masyadong cheesy. Siyempre kailangan i-edit nang i-edit.”
“Ah… e bakit yung isang ‘to parang wala kang binago?”
“Sinulat ko yan nung nagbreak kami ng ex ko. Ayaw ko nang baguhin, ‘yan na ‘yun e.”
“Okay. Itong isang ‘to gusto ko.”
“Hindi pa tapos yan e.”
“Oo nga. Bakit hindi mo tinapos?”
“E nawalan ako ng gana, masyado kasi siyang masaya. Alam mo yun?”
“Oo. Kaya nga dapat tinapos mo. Maganda siguro ‘to gawing kanta.”
“E di gawin mo. Tapusin mo. Ayaw ko ng mga ganyang gawa. Parang hindi ako. Kaya nga hindi ko matapos.”
“Nye, ayaw ko ngang tapusin ‘to. Dapat ikaw gumawa niyan. Tula mo ‘yan e. Ganito na lang. ‘Pag natapos mo gagawan ko ng tono.”
“Collaboration? Ang corny ha.”
“O di wag.”
“Bakit marunong ka ba gumawa ng kanta?”
“Konti. Basta tapusin mo ‘to tapos gawin nating kanta, ha?”
“Ewan, bahala na.”

Masyado namang concerned ‘to. E ano naman pakialam niya sa tulang ‘yon? Di ko na nga maaalala. Hindi naging style ni Sid na magsulat ng may kasama. Noong high school, pinagawa sila ng tula bulang group activity sa English. Binuo niya ang tula mag-isa habang nagkukuwentuhan ang mga groupmates niya. Binigyan sila ng teacher ng 96.

“Nako, wala na tayong beer,” sabi ni Sid.
“Haha, nawili yata tayo. Nako mag-uumaga na pala, nakabalandra pa yung tricycle sa labas.”
“Gagarahe pala ha.”
“E ang daldal mo e.” Inabot ni Andy ang notebook kay Sid at ipinatong ito ni Sid sa bag.
“Ikaw kaya.”
“Hahaha. Ewan, hindi naman ako ganito. Uy, may yosi pa ba?”
Kinuha ni Sid ang kaha, “dalawa, tig-isa tayo.”
“Sige, pasindi na lang tapos lakad na ko. Salamat ha.” Tumayo na si Andy, papalabas na ng bahay.
“Sige. Hatid na kita sa gate.”
“Ayos, yan ang gusto ko sa’yo, maalaga.”
“Adik!”
“Hahaha, sige na.”

Sumakay na si Andy sa tricycle at lumarga na. Sinundan ni Sid ng tingin ang tricycle hanggang sa pagliko nito sa kanto. Pumasok si Sid sa bahay at nagsara ng pinto. Kinuha niya ang natitirang yosi sa kaha. Ayaw lumabas. Sinundot niya ang pakete at may nakapang papel sa loob. Ang singkwenta pesos na binayad niya kanina.

Napangiti si Sid. Inipit niya sa notebook ang pera.

Best Muse


MIYERKULES:

“Becks, may papakilala ko sa’yo.”

“O, sino naman yan?”

“Basta friend ko from college. Matatype-an mo ‘to for sure.”

“Weh, masarap ba yan?”

“Gaga, ambastos mo talaga. Pero cute ‘to, maraming nagkakagusto sa kanyang girls. Kaso, boys din gusto niya. O, go na Becks magkikita kami sa Friday, sama ka.”

“Hmpf, alam mo namang wala akong gana sa mga cute-cute na ‘yan. Ang habol ko substance. Saka, baka naman hindi ako matype-an niyan kung sinasabi mong may cult following pala siya.”

“Anukaba, irereto ko ba sa’yo kung hindi kayo okay? Saka ayos na yan, ang cute niyo kaya together. Matagal ko na siyang gusto ipa-meet sa’yo kaya lang galing siya Amsterdam, may workshop.”

“Amsterdam? Hmm… pilitin mo pa ko konti.”

“Friday. Bahala ka sa buhay mo. Basta go.”

“O siya, siya, kailangan ko ba mag-tube?”

“Malandi ka.”

BIYERNES:

“Becks, si—hey san ka pupunta?!

“Shit, pasensiya ka na, medyo weird talaga siya. Balik kami kagad. Daan lang kami sa Quill.

“Uy Mike, what the fuck?!”

“Sige Qmbs, go lang. Umayos ka, nag-abala ko magpaka-manly ngayon.”

“Be back, promise.

“Fuck!”

“Finally! Becks, Mike. Mike, Becks—err… James.”

“Hi. I’ve heard about you…”

“Hello, nice to meet you.”

“Becks, writer to si Mike. Grabe, how long has it been since we last saw each other?”

“I can’t remember.”

“So what do you write about, Mike?”

“Different things. Gay lit.”

“Becks, na-Palanca na ‘to.”

“Ano ka ba Ella…”

“Well, it’s true.”

“Iniignore niya naman ako kanina.”

“Kita mo na, kupal ka kasi.”

“E, I wasn’t ready.”

“So what are you waiting for? Get his number.”

“E, nahihiya ako.”

“Ayos ka Becks a, nahihiya pero naka-abot na yung cellphone.”

“Save?”

“Yep, let me get your last name, medyo OC ako sa phonebook e.”

“Tiongson.

“You wanna join our table?”

“O tara, papakilala kita sa mga orgmates namin nung college.”

“Becks, ano nangyayari bakit di kayo nag-uusap?”

“Qmbs, ano ba naman yung topic, di ko grasp. Pero tingnan mo yung tuhod niya—

“Gaga, wag ka naman pa-obvious.”

“Footsies? Este, kneesies, pala…”

“Namimitig na nga yung kaliwang half ng katawan ko, ayoko kasi gumalaw.”

“Bakla ka talaga.”

SABADO (MADALING-ARAW):

“Becks, ang lupit mo pala.

“Kanina pa kita gusto kausapin kaso busy masyado mukha mo e.”

“Qmbs, marupok ako. Saka wag kang inggitera kung tino-tour namin ang tonsils ng isa’t isa, kasalanan mo ‘to. Grabe ka-weird naman pala nito. Tatawagin daw niya akong Shiela. What the hell?

“He’s asking me to go home with him. What do I do?”

“Umaarte ka pa? E ano bang gusto mo?”

“Siyempre payag ako, ang layo ng Cavite sa Teacher’s Village ‘no.”

“Pinagpaalam ka kaya niya sa akin. Sabi ko tanungin ka niya.”

“Ang galing mo talaga Qmbs. Bugaw na bugaw lang.”

“Sabi ko sa’yo e.”

LUNES:

“Qmbs, ano ba ‘to? Gusto ko na talaga siya.”

“Nasan ka?”

“Dito kila Mike.”

“Ay puta ka, hindi ka pa umuuwi?”

“Gaga, siyempre umuwi na. Kumuha lang ako ng damit tapos bumalik na ako dito. Para lang kaming nag-live in, ganun.”

“Nasan siya?”

“Pumasok na. Ang cute nga e, may ritwal talaga kami kanina. Iwan ako dito sa bahay niya mag-isa. Mamaya pa kasi pasok e. Nakahiga lang ako sa kama, inaamoy ko yung damit niya kanina.”

“Yuck, parang stalker lang.”

“Ang plastic mo, parang wala akong nakitang panty sa bag mo nung isang beses a.”

“Gago akin yun.”

“Lace?! Sinong ginago mo?

“O, ano na? Palagay mo ba magiging okay talaga kami?”

“E okay naman kayo a. Ang cute niyo kaya together. Tapos parang ang sweet niyo. I can sense something there. Or…”

“Anong ‘or’?”

“Baka gawin ka niyang musa.”

“Musa?”

“You know… inspiration.”

“Gaga, alam ko yun. Bakit niya kailangan ng musa?”

“E may sinusulat yata siya.”

“Hala, never pa ko naging muse before. Laging PRO in English lang.”

MIYERKULES:

“Ella…”

“Hello? James? Becks, serious ba tayo today? Di ko natanggap yung memo. Anong meron? Kumusta kayo ni Mike?”

“Ewan ko. Ang labo nga e.”

“Panong malabo, e nung isang araw lang parang lasing na lasing ka sa saya.”

“Nag-usap kami kagabi. Sabi niya magkaron daw kami ng agreement.”

“Kayo na?”

“Gaga, ano ka ba, you’re not helping.”

“Sorry na… sige, go.”

“Sabi niya, starting on Friday, we’ll pretend like this never happened, that we never met.

“Pu-tang-ina Kyombol, anong klaseng game ba ‘yan?”  

“Oh, fuuuuuuuuuuuuuuuckkk… Tarantado talaga yang si Mike.

“O, anong sabi mo?”

“E ano bang dapat sabihin? Siyempre nag-agree ako. Ayaw niya sa akin, gagaguhin ko ba yung sarili ko?”

“So pano ka ngayon? Umuwi ka na?”

“Andito pa rin. Anukaba, Wednesday pa lang…”

“Hala, adik ka talaga. Okay ka lang?”

“Sabi niya, from now until Friday, gawin daw namin ang lahat ng masasayang bagay na gusto namin gawin together. Parang mamamatay lang.”

“Becks, I think you just became a muse.”

“I know. Nakita mo yung sash ko? Best Muse sa liga ng mga tanga. Tangina Qmbs, I don’t know what to feel. I’ve been crying ever since, para akong may hormonal imbalance.”

“I’m sorry Becks.

“Mike must still be hurting. I don’t know. Tumatakbo kasi siya, kailangan niya lang siguro ng magpapatigil sa kanya.”

“Haay, maganda lang ako Qmbs, hindi ako superhero.”

“Kaya ka nananalong Best Muse e.”

ELMA


She walks down the aisle of the office supply store. In the back of her mind seeps the irony of the situation, this could be her wedding. And the rows of adhesive tape, the tubs of paste and the jugs of glue might as well have been her friends and family, marveling at her, celebrating the day she found love. 

But woe, like the many trips she’d taken in the past few weeks to this same “secret” supply store, there is no air of celebration today. Only an odd sense of nostalgia, like seeing a friend you’ve abandoned for a few years and are revisiting now that you’ve hit rock bottom. 

———————— 

She remembers the first day they met… in the community nursery school. Between short gasps of air through her snotty nose, she surveys the shelf for anything—anything that will take her mind from the embarrassment of wetting herself. Her pants were soaked in urine. And her face was a painting of tears, dirt and mucus. It is getting dark. Her mother must have passed out again. All her friends have been fetched. She saw as they left, laughing at her, calling her a grease lady, an urchin off the streets. 

She opens a tub of crafting paste and opens her mouth. 

Halfway through the tub, the security guard comes into the room and catches her. His face opens in surprise, but quickly transforms to display a hybrid of interest and guile. 

“You like that?” 

She looks up at him innocently. She knows not to answer questions like that. She wipes her mouth with her forearm. 

“I have more of that if you like…”

He unzips his pants and pulls her face to his crotch.  Her tears wash the grime from her face. 

————————- 

It is a week before prom. She is a far cry from the snotty girl in nursery school. She is running for honors, president of the student body and girlfriend to the Captain of the Basketball Team. She might even be Prom Queen. That is if, she’d finish with the decorations. 

It’s a good thing her boyfriend is with her. It’s been almost a month since she first heard about the rumors between him and her best friend. She has nothing to worry about, despite remaining chaste with him all this time. Both parties denied the rumor when she confronted them that night they went to the mall. She even forced her boyfriend to take her best friend home after they dropped her off. 

The gym is empty except for the two of them—and the ménage of crepe paper, balloons and glitter that were strewn across the court. He throws a balloon which hits her on the head. 

“Stop it! Or we’ll never get done.” 

“Oh, we’ll get done alright…” 

He grabs her blouse and tugs it open. He pushes up her brassieres to expose her chest. He kneads and squeezes, too hard, too roughly. She is sprawled on the wood floor and he on top. He forces himself between her legs and pulls her panties from under her skirt.

His large hands explore the vagina she’s withheld from him. It belongs to him now. He rubs his fingers together in front of her face, toying with the moisture between them. She was wet. 

“You like that?” 

She knows not to answer questions like that. She merely looks away, into the darkest corner of the gym, hoping this painful ordeal would be over. 

A final thrust and she feels his body tense and shiver. And through his groaning and wheezing, she imagines she heard her best friend’s name. 

“Look at what you’ve done! You got blood all over me!” 

The same large hand that taunted her flew into and unstoppable trajectory towards her face. And as quickly and as randomly as it started, he is up and out of the gym, escorted by a chain of expletives. 

Her tears mix with the blood from her nose. And his semen mixes with the blood from the wounds on her vagina. Through the corner of her eye was a tube of glue. 

She unscrews the cap and opens her mouth.  

————————-  

He bought her a set of martini glasses and she makes them both a drink. She took up bartending classes because she knew she could be good at it. Plus, it took her mind off a lot of things. 

Her lychee martinis are perfect as expected. He showers her with compliments—as he always does—and with the same air of sincerity he showed her the first time he said “I love you.” It was extremely rare for any man to be able to be that true. She was, after all, an extremely rare woman. 

The long conversations they shared at home, on the couch, have included everything. He knows her backwards and forwards and loves her despite, and sometimes (more than either would like to admit), because of everything that has happened to her. 

Tonight, in another of those long conversations, he is acting more deliberately. It is as if he is twice himself… almost fidgety. A small Tiffany box replicates the lump on his throat. She gets up to mix another batch of drinks and he rehearses his lines. 

She walks into the living room and he is on one knee. 

“You like that?” 

Lychee martinis intoxicated the floor. She knows the answer to this question. 

“Yes.” 

————————— 

She waits in the dressing room, her dress—a perfect, milky white, they picked it together. She remembers his face when she first put on the dress. He was almost in tears. Both of them were. 

Fifteen minutes, thirty minutes, why hasn’t the ceremony started yet? 

She calls for her maid of honor to investigate. A few minutes later, she could hear a hushed argument seeping through the crack the door makes with the floor. 

“You tell her.” 

“But, how?” 

“I’ll tell her.”  

The door swings open. It is her mother. 

“The police are here. The car he was driving collided with a truck in the freeway. It was a freak accident. He was rushed to the hospital but he was no longer responding when they got him there.” 

————————– 

She takes the only martini glass left in the set he gave her as a present. She takes out the bag of supplies she got from the store and unscrews the cap off a liter of glue and poured. 

It was a perfect, milky white, like the dress she was going to marry her in.  

And she drank the entire glass of it as tears streaked her cheeks. 

How many liters will it take this time to get the pieces of her heart together?