Anniversary namin ni Day kahapon.

Okay, technically, hindi naman kami. Pero napagkasunduan namin (meaning, ininsist ko sa kanya) na anniversary talaga namin ang June 27. Yun kasi ang unang beses na nag-usap kami ever. Sabi ko sa kanya na dapat magdate kami ng June 27, pero since Pride Parade nung sabado at dahil 7PM na siya umuwi kinabukasan, at aaminin ko, hindi rin ako umalis ng bahay, hindi kami natuloy.

Medyo naoverwhelm nga ako ng kaunti sa nagdaang weekend. Kasi, dahil sobrang galing kong mag-cyberstalk, nahanap ko yung profile nung unang lalaking naka-date ko ever. Ang aking pers lab. Oo, siya yung sinulat ko dito dati. Na naging dahilan kung bakit ako naging sappy writer for a while. Ang sukatan ng lahat ng lalaking nakadate ko since (pero napalitan na yata yung standard ko mula nang maging kami ni Jo, huwaw… o Bub, gusto mo yun?).

Anyway, sobrang nagpapaka-nonchalant ako about the whole experience. Pero minessage niya ako sa Facebook tapos midconversation, tumawag siya sa telepono, at slight nagpanic ako at nalagay ko sa call waiting tapos hindi ko na alam kung paano ko siya babalikan kasi never naman akong nagcacall waiting ever, kaya dinrop ko yung call tapos tinawagan ko ulit siya. Yes, may ganung clumsy drama na nangyari.

Dun ko napagtanto na may kurot pa rin pala sa puso ang nakaraan.

Tapos medyo nabuwisit ako kasi nung tinitingnan ko yung mga fotos niya sa Facebook eh nakita kong hindi nagdiminish ang ka-cute-an niya. In fact, ang sexy sexy niya na ngayon. At mukhang bakla na talaga siya (as opposed to the conflicted bicurious self he was nung una kaming magdate).

So obviously, nagsound na naman ang mga chimes sa brain ko. Tapos slight nagdream ako na baka kaya niya ako kinocontact ngayon ay dahil gusto niya na kami bigyan ng second try. Na medyo kina-upset ko, kasi I was doing so great not needing to have someone in my life, tapos biglang eto na naman si ultimate “The One” at gusto ko na naman yata ng happily ever after.

Tapos naalala ko na ako pala ang nagstalk sa kanya. So na-cancel out lahat ng daydream.

Si Stephen, Heartbreaker ng HongKong

Bago ako bumalik sa “what if- what if” at “I wonder – I wonder”, e mabilis ko nang pinigilan ang sarili ko. Ngayon ko lang nakikita ang value ng “if it’s meant to be… or not to be, that is the question.”

Nireview ko ang nakaraan at ang history ko sa mga ganitong uri ng interaction. Napansin ko na tuwing may gusto akong makatuluyan ay bigla kong iniiwan ang sarili ko sa ere at hinahayaan kong mahulog ang sarili ko sa isang imaginary kumunoy. As in “dive”–no, more like “plummet”. Kung hopeless romantic kang gaya ko, alam kong alam mo yung feeling na yun: na lumalaki nang sobra yung object of your affection tapos nagkakaroon siya ng sobrang lakas na gravity, at kahit na tumatakbo ka palayo e wala ka ring choice kundi magrevolve at magrevolve sa kanya (may centripetal force).

Wait…

kailangan natin ng moment para ma-appreciate yung image na yun. Ang witty kasi…

Okay, moment over.

So after almost five years, e ngayon ko lang talaga narealize na alam ko na ang dapat gawin sa mga ganitong sitwasyon. At feeling ko, dahil matanda na ako, alam ko na na minsan kung alam ko kung anong tamang gawin e dapat yun ang gawin ko.

So bago pa siya tuluyang lumaki (ulit) e pinili ko nang bigyan ang sarili ko ng isang matinding dose of reality.

To reinforce the message, nanood ako ng “He’s Just Not That Into You” kanina. At naalala kong crush ko nga pala si Justin Long.

Naisip kong ang pakikipagrealsyon ay hindi isang hunting expedition. Rather, dapat mo siyang gawing fishing trip.

Sure, kailangan mong mag-exert ng effort. Sure, kailangan mo ng bait, kailangan mo ng line, kailangan mo ng hook, ng sinker, at ng fabulous na fishing outfit, pero pagna-cast mo na yung line, keri na yun. Wait, wait ka na dapat ng bite. Walang sense na sisirin mo yung sapa tapos manually mong isukbit yung pain sa bibig nung fish. Dahil ang tawag doon ay hindi fishing kundi overkill.

Sobrang guilty ako sa ganyan.

Which brings me to the next kuwento…

Saturday night ang birthday party ni Jeremy sa Cubao. 8:30 ang party pero siyempre, 10PM na ako dumating kasi ayaw ko naman maging atat. Dumating ako sa isang party ng mga fresh grad na never ko pang nameet. Mabuti na lang at nandun na si Micay at si Toni, na parehong, naeewan din sa mga kaganapan. Contrary to my past experiences in reference to Jeremy’s house parties, medjo droll at honestly, slightly irritating ang party na ito.

Pagpasok ko pa lang ay binati ko na si Jeremy. “Happy birthday!” quieme, na may absence ng usual touchiness. E mesyo busy na siya kaka-ayos ng mga sheeznit so pumunta na lang ako malapit kay Micay para maka-catch up kami ng konti. So pagdating ko, umuulan na ng compliments from Micay. “Bakit ang guwapo mo ngayon?”, “Ang cute,cute naman ng outfit mo.” “Uy, grabe namiss kita.”

Sinegundahan pa yun ni Toni (ang bestfriend ni Jeremy) na super nagpapaka-social butterfly. So parang, ooo–kaaayyy (something’s fishy), sabi nila kain na daw ako. Sabi ko naman, wait lang, iinom lang ako konti muna.

I was asking them about the pink drink they served me, sabi ni Micay, si Migs daw gumawa nun. I was like, “sinong Migs?” tapos speechless na si Micay.

In reality, may idea na ako kung sino si Migs, kasi si Day, na hari ng mga cyberstalkers, ay inaasar ako dahil magkamukha daw kami nun.

Finally, sinabi rin ni Toni na si Migs na ang boyfriend ni Jeremy. Nagpause ako for a change… sabay sabi ng “Ah, ganun…” tapos kumain na ako.

The whole night, ni minsan, di ko naka-interact si Migs. Dahil kahit may opportunity, di ko naman alam ang sasabihin ko. I mean, di naman protocol na mag-catch up kami diba? After all, hindi nga ako inintroduce ni Jeremy sa kanya.

I decided to leave early kasi dead na yung party at frankly, hindi na ako interesado magstay dahil nagbibuild na yung awkwardness, especially after Jeremy told our group na ine-alienate daw namin yung mga friends ni Migs. Ayoko ng drama. Sayang ang outfit ko. At nasesense kong mababadtrip lang ako. So I left.

I said goodbye to Jeremy and gave him an awkward hug (he was getting something from the cooler kasi). I don’t know what to make of it. Pero for a change, I just want to keep it that way. There’s no point over-analyzing. I’ve been doing that forever and it’s got me nowhere.

Kagabi, nagpost ako sa Facebook ng status message:

“There are two things that the past can do with equal intensity: show you how much you’ve changed, and show you how exactly the same you are.”

Original yang quote na yan. Hahahaha…

At kaya ko naisip yun kasi totoo naman talaga siya. Pero ang mas mahalagang lesson diyan ay habang nagkakaroon ka ng maraming past (meaning, kung nagmamature ka), ay dapat nadidistinguish mo na rin kung ano ba sa mga changes ang dapat mong i-retain at kung ano bang sameness ang gusto mong i-leave behind.

I have always asked myself, why it was difficult for others to see how great I am. I mean, a lot of people can see it plainly. You guys do, right? (Huwaw, major Fishing!!!) but never the ones I wanted to show myself to.

Then I realized, it was never about them really. It was about me. Sometimes, pinapackage natin yung sarili natin para magustuhan tayo ng iba. Hindi natin napapansin na in the times when we’re not looking, other people see us and they like the view… a lot.

June 27 ang anniversary namin ni Day. And he happens to be one of the people who see me when I’m not looking. And like me… a lot.

I figured, whatever the past does, there’s always something that ties it to the present. It’s the fact that I was there, and I’m here now. And the distance between the two is completely under my control. It’s taken several years for me to come to this point when I can look at the past and see it for what it is: a series of memories.

There’s no sense living my life holding on to the things that I wanted to have in the past. There’s no sense dwelling on the “what if’s” and “I wonder’s.” Those things were never real, and there’s no guarantee that they will ever be real.

I’m here now.

Advertisements